Ομιλία Ν. Παπαδόπουλος

Εδώ και αρκετό καιρό άρχισε να γίνεται λόγος για επανατοποθέτηση και επαναπροσδιορισμό της μορφής και του περιεχομένου λύσης του Κυπριακού.

Μετά δε την εισβολή του Barbaros, η συζήτηση γύρω από το θέμα έγινε πιο έντονη και πιο πιεστική.

Προσωπικά, δεν έχω αναφερθεί ποτέ σε επανατοποθέτηση, αλλά σε νέο σχεδιασμό, σε μια νέα στρατηγική στο Κυπριακό.

Όλοι θέλουμε μια βιώσιμη λύση του Κυπριακού η οποία θα επανενώνει τη χώρα και το λαό μας.  το ερώτημα είναι, πως πετυχαίνεις αυτό το στόχο;  

 

Πριν, όμως προχωρήσουμε στον επανασχεδιασμό, πρέπει πρώτα να προβούμε σ’ ένα ειλικρινή αναστοχασμό.

Τι αποτελέσματα είχαμε τα τελευταία χρόνια με την πολιτική των μονόπλευρων και μονομερών υποχωρήσεων; Την πολιτική του «καλού παιδιού» και των «γενναιόδωρων προσφορών»;    

Διαχρονικός στόχος της Τουρκίας ήταν και είναι η ανάκτηση ολόκληρης της Κύπρου.

Μέχρις όμως η Τουρκία να καταφέρει να πετύχει αυτό το στόχο έχει θέσει ενδιάμεσους στόχους.

Μέχρι να πετύχει το στόχο να διαλύσει τη μοναδική ασπίδα μας, τη Κυπριακή Δημοκρατία, επιδιώκει να πετύχει μια ενδιάμεση λύση:  Να μετατραπεί σε αφέντη στο Βορρά και ισότιμο συνέταιρο στο Νότο.

 

Και δυστυχώς λόγω δικών μας λαθών, κατάφερε μέσα από τα χρόνια να εκμεταλλευτεί τη διαδικασία των συνομιλιών, διαιωνίζοντας το Κυπριακό και μετατρέποντας το από πρόβλημα εισβολής και κατοχής σε δικοινοτικό πρόβλημα.

 

Μετατρέποντας το ως εσωτερική διαμάχη Ε/κυπρίων και Τ/κυπρίων, ακόμα και ως πρόβλημα ψυχολογικό – με τη συμβολή και δικών μας ρομαντικών που πιστεύουν πως ακόμη δεν λύσαμε το Κυπριακό επειδή δεν έχουμε προβεί ακόμη σε αρκετές υποχωρήσεις – επειδή οι ε/κ είναι υπερβολικοί, εθνικιστές και άπληστοι.

 

Τι άλλο από ονειροπαρμένος ρομαντισμός είναι να πιστεύεις ότι η Τουρκία προσβλέπει σε λύση βιώσιμη και λειτουργική, προς όφελος των Ε/κυπρίων και των Τ/κυπρίων;

Τι άλλο από ονειροπαρμένος ρομαντισμός είναι να πιστεύεις πως καταφέραμε να λύσαμε το Κυπριακό επειδή ακόμη δεν βρήκαμε τον «Πρόεδρο λύσης»;

Τι άλλο από ονειροπαρμένος ρομαντισμός είναι να αναμένεις τον «καλό» Ταλάτ να λύσει το Κυπριακό;

Τι άλλο από ονειροπαρμένος ρομαντισμός είναι να περιμένεις τον «καλό» Ερτογάν να λύσει το Κυπριακό;

Τι άλλο από ονειροπαρμένος ρομαντισμός είναι να περιμένεις τον «καλό» Ερτογάν να βγει Πρόεδρος, για να σου στείλει μήνυμα πως θέλει να λύσει το Κυπριακό; Και σου στέλνει…το Μπαρμπάρος!

 

Δυστυχώς η πραγματικότητα είναι διαφορετική.

Η Τουρκία παγίωσε τα τετελεσμένα και την κατοχή και σήμερα στοχεύει στον στρατηγικό έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου και μέσω αυτής, της ευρύτερης Ανατολικής Μεσογείου, ενισχύοντας τις ηγεμονικές της φιλοδοξίες.

Να μετατρέψει την ανατολική Μεσόγειο σε «Τούρκικη λίμνη».

Το δε δίδυμο Ερντογάν – Νταβούτογλου, ρητά και ανερυθρίαστα, με πράξεις και διακηρύξεις τους, καθημερινά μας αποδεικνύουν ότι δεν αποδέχονται συγκροτημένο και αυτόνομο κράτος στην Κύπρο.

Καθημερινά μας υπενθυμίζουν ότι η Τουρκία δεν στοχεύει μόνο  στη συνδιαχείριση των υδρογονανθράκων στην ΑΟΖ της Κύπρου.

Επιμένουν στην κατάργηση της νομικής οντότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Κι αυτό αποτελεί σαφή και δηλωμένη διαπίστωση ακόμα και της Κυβέρνησης του Δημοκρατικού Συναγερμού, δια του Υπουργού Εξωτερικών.

Η Τουρκία, λοιπόν, δεν επιθυμεί λύση του Κυπριακού. Μόνο «τουρκική ειρήνη», όπως η ίδια την αντιλαμβάνεται, είναι αποδεκτή από τους Τούρκους.

Ούτε η πρακτική αποδοχή τετελεσμένων, ούτε οι γενναιόδωρες παραχωρήσεις εκ μέρους μας, ούτε οι «συγκλίσεις» μας, ούτε η ανάδειξη «προέδρων λύσης» τη συγκινούν και την ικανοποιούν.

Ούτε φυσικά και ενοχλείται από ρητορικές καταδίκες των ενεργειών της.

Ούτε και φυσικά κερδίζουμε τις εντυπώσεις στο εξωτερικό με τις μονομερείς υποχωρήσεις μας, ούτε και αναδεικνύουμε την αδιαλλαξία της Τουρκίας όπως υποστηρίζουν οι ρομαντικοί.

Εδώ και έξι χρόνια προχωράμε στη μία υποχώρηση μετά την άλλη. Στη Μια γενναιόδωρη προσφορά μετά την άλλη.

Εδώ και ένα χρόνο αποδεχθήκαμε τις νέες υποχωρήσεις της πλευράς μας που περιλαμβάνονται στο κοινό ανακοινωθέν.

Πριν από λίγες μέρες αποδέχθηκε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης να εντάξει για πρώτη φορά το φυσικό αέριο στην ατζέντα του Κυπριακού, όπως ήταν και η επιδίωξη της Τουρκίας.

Δώσαμε και ξαναδώσαμε. Και ποιο είναι το αποτέλεσμα.

  • Καμία ουσιαστική υποχώρηση από πλευράς της Τουρκίας μέχρι σήμερα.
  • Τις ίδιες θέσεις εθνικού ξεκαθαρίσματος ακούμε που ακούγαμε πάντα.
  • Η αδιαλλαξία της Τουρκίας είχε ήδη απογειωθεί πριν καν διακοπούν οι διαπραγματεύσεις.
  • Οι αξιωματούχοι του ψευδοκράτους αλωνίζουν ανά το παγκόσμιο με τη «χιαστή διαδικασία»
  • Ήρθε το Barbaros
  • Η Τουρκία επέκτεινε την κατοχή στα Νότια της Κύπρου
  • Παραβιάζει καθημερινά την ΑΟΖ μας

 

 

 

 

Αλλά,

  • Η διεθνής κοινότητα επιρρίπτει ευθύνες σε εμάς γιατί έχουν ανασταλεί οι διαπραγματεύσεις
  • Έχουμε τη χειρότερη έκθεση του ΓΓ του ΟΗΕ στην ιστορία του Κυπριακού
  • Έχουμε τη χειρότερη έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας στην ιστορία του Κυπριακού

Πρέπει επιτέλους κάποιοι να καταλάβουν: τα χειροκροτήματα για τις μονομερείς υποχωρήσεις μας διαρκούν μόνο όσο διαρκούν οι υποχωρήσεις μας.

Δεν κερδίσαμε και ούτε πρόκειται ποτέ να κερδίσουμε το «blame game».  Δεν μπορούμε να τα βάλουμε με την Τουρκία στην επίρριψη ευθυνών.

 

Επομένως πού καταλήγουμε;

Θέση, εμάς των ρεαλιστών, που δεν πιστεύουμε όπως οι ρομαντικοί στις διαβεβαιώσεις των γνωστών καλοθελητών, ως προς την «καλή πίστη» της Τουρκίας, είναι ότι οι παραδοσιακές διαπραγματεύσεις δεν μπορούν από μόνες τους να αποδώσουν, δεν μπορούν από μόνες τους να οδηγήσουν σε συμφωνία, η Τουρκία δεν πρόκειται να εγκαταλείψει την Κύπρο, σαν αποτέλεσμα της διαδικασίας των συνομιλιών.

Βέβαια, δεν εισηγούμαι να παύσουμε να διαπραγματευόμαστε, αλλά όπως προσφυώς λέχθηκε, «να μη φοβούμαστε να διαπραγματευτούμε, αλλά να μην διαπραγματευόμαστε από φόβο»! 

Δεν πρέπει να συζητούμε με όρους περασμένων δεκαετιών, όταν γύρω μας όλα αλλάζουν και υπαγορεύουν να αλλάξουμε κι εμείς την προσέγγισή μας σε σχέση με τη λύση του Κυπριακού.         

Στις διαπραγματεύσεις (εάν και υπό όρους ξαναρχίσουν), πρέπει να είμαστε ευέλικτοι στα διαδικαστικά και σταθεροί στα θέματα αρχών και ουσίας.

Να έχουμε αναθεωρήσει πεπαλαιωμένες θέσεις και να έχουμε αναπτύξει μια στρατηγική, με άξονα τη νέα γεωπολιτική μας θέση.

Να διεκδικήσουμε με επιμονή τα κρίσιμα στοιχεία της λύσης, που είναι:

  • Μια κυριαρχία, μια ιθαγένεια και μια διεθνής προσωπικότητας, χωρίς «ουρές», αστερίσκους ή ασάφειες.
  • Μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας και όχι παρθενογένεση ενός «νέου συνεταιρισμού».
  • Λύση που θα ενώνει στη πράξη το λαό μας, τον τόπο μας και τους θεσμούς του και η οποία δεν θα διαιωνίζει ούτε θα νομιμοποιεί διχαστικούς διαχωρισμούς.
  • Λύση που θα απελευθερώνει την πατρίδα μας από τον τουρκικό στρατό κατοχής και θα απαλλάσσει από τις αναχρονιστικές ξένες εγγυήσεις.
  • Λύση που θα αποκαθιστά και θα σέβεται πλήρως τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες των πολιτών.
  • Λύση που θα εδράζεται στις αρχές και αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Γι’ αυτό, θα πρέπει, κατεπειγόντως, να προβούμε σε συνολική αναθεώρηση των πεπαλαιωμένων θέσεών μας, τόσο επί της ουσίας του Κυπριακού, όσο και επί της ακολουθούμενης διαδικασίας.

 

Τρία πλεονεκτήματα έχουμε:

  • Είμαστε το μοναδικό αναγνωρισμένο κράτος πάνω σε αυτό το νησί
  • Είμαστε Κράτος Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης
  • Και έχουμε φυσικό αέριο

Η Τουρκία θέλει να αναιρέσει και τα τρία αυτά πλεονεκτήματα.  Δεν πρέπει να της επιτρέψουμε να το πετύχει

 

Η Νέα Στρατηγική μας πρέπει να ξεκινά από ένα βασικό άξονα: την υπεράσπιση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Δεν πρέπει από μόνοι μας να υπονομεύουμε την κρατική μας υπόσταση με μονομερείς υποχωρήσεις και γενναιόδωρες προσφορές καλής θέλησης.

 

Επιπλέον στο πλαίσιο μιας νέας στρατηγικής διεκδίκησης, απαιτείται:

  1. Aπεγκλωβισμός από τη Συμφωνία Αναστασιάδη – Έρογλου.

 

  1. Επαναφορά στο επίκεντρο των συζητήσεων όλων των πτυχών του Κυπριακού και κυρίως των πτυχών που ενδιαφέρουν την Ελληνοκυπριακή πλευρά, όπως, το εδαφικό, η ασφάλεια, η αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων, ο εποικισμός, το προσφυγικό, τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα.

 

  1. Η συνεχής και έντονη καταγγελία των πραγματικών επιδιώξεων της Τουρκίας, της αδιαλλαξίας της και των προκλήσεων της.

 

  1. Η αξιοποίηση της θέσης μας στη Ευρωπαϊκή Ένωση.
  2. Η αξιοποίηση της προοπτικής που προσφέρει η ανακάλυψη Φυσικού Αερίου στην Κυπριακή ΑΟΖ.

 

  1. Η ενίσχυση της διακρατικής συνεργασίας των χωρών της περιοχής, που θα οδηγήσει αναπόφευκτα στην απομόνωση της Τουρκίας, που ενεργεί σαν  ηγεμόνας.

 

  1. Ουσιαστικά μέτρα που θα επιφέρουν πραγματικό κόστος στην τουρκική πλευρά.

 

 

  1.  Λήψη νομικών μέτρων εναντίον της Τουρκίας.

 

Δεν υποτιμούμε το μέγεθος των δυσκολιών που έχουμε να αντιμετωπίσουμε.

Αναγνωρίζουμε ότι μόνο μες τις διαπραγματεύσεις θα λύσουμε το Κυπριακό.

Διαπραγματευόμαστε όμως για να πετύχουμε κάτι το καλύτερο, όχι κάτι το χειρότερο.

Διαπραγματευτούμε για να λύσουμε το Κυπριακό, όχι για να διαλύσουμε την Κυπριακή Δημοκρατία.

 

 

Γνωρίζουμε, όμως, ότι υπάρχει και άλλη πολιτική.

Η πολιτική της διεκδίκησης και της αξιοπρέπειας.

Η πολιτική που έχει επιφέρει επιτυχίες όπως ήταν η ένταξη μας στην ευρωπαϊκή ένωση, το πάγωμα των ενταξιακών κεφαλαίων της Τουρκίας και της αντι-δήλωσης.

Η πολιτική που έχει πετύχει τις συμφωνίες αξιοποίησης του φυσικού αερίου και την προοπτική συνεργασίας με γειτονικές χώρες.

Η ολοκληρωμένη πολιτική της διεκδίκησης σε όλα τα επίπεδα.

Η πολιτική της ουσίας και όχι των εντυπώσεων.

Αυτή τη πολιτική πρέπει να ακολουθήσουμε και σήμερα, αν θέλουμε να απελευθερώσουμε τον τόπο μας και να επανενώσουμε το λαό μας.

Αυτό οφείλουμε στο λαό μας.