Ομιλία Προέδρου Συμμαχίας Πολιτών στην πολιτική συζήτηση στο Ίδρυμα Λυσσαρίδη

Κατά την άποψη μου, για να έχουμε ολοκληρωμένη προσέγγιση, θα πρέπει να μας απασχολήσουν δυο θέματα:

Πρώτο, ο καθορισμός του στρατηγικού μας στόχου και δεύτερο, πως επιτυγχάνουμε αυτόν τον στρατηγικό

στόχο.

Ο καθορισμός του στρατηγικού στόχου, προκαθορίζει σε πολύ μεγάλο βαθμό το περιεχόμενο της λύσης, ενώ ο τρόπος επίτευξης του στρατηγικού στόχου αφορά τη στρατηγική και τακτική που πρέπει να σχεδιάσουμε και να εφαρμόσουμε.

Ως Συμμαχία Πολιτών εκτιμούμε ότι και στα δυο ζητήματα επιβάλλεται αλλαγή φιλοσοφίας και αλλαγή προσέγγισης.

Ως προς τη μορφή λύσης, δηλαδή το πολιτειακό σύστημα, από το 1974 που έγινε ο πρώτος ιστορικός συμβιβασμός με την αποδοχή της Διπεριφερειακής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, μέχρι σήμερα, διαπιστώνουμε μια σταδιακή διολίσθηση η οποία επηρεάζει και το περιεχόμενο της λύσης.

Η  Διπεριφερειακή έγινε Διζωνική. Πρόσφατα γίνονται αναφορές και για χαλαρή Διζωνική Ομοσπονδία. Αναφέρομαι μόνο στο μοντέλο που υποτίθεται αποτελεί τη κοινή βάση των διακοινοτικών συνομιλιών.  Μέχρι το 2004 ο καθένας είχε την πολυτέλεια να δίνει το δικό του περιεχόμενο στη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Με το

 

Σχέδιο Ανάν αυτή η μορφή λύσης απέκτησε συγκεκριμένο περιεχόμενο το οποίο κανένας δεν μπορεί να παραγνωρίσει. Όπως κανένας δεν μπορεί να παραγνωρίσει τη βούληση του κυρίαρχου λαού όπως αυτή εκφράστηκε με το Δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004.

 

Ως Συμμαχία Πολιτών απορρίπτουμε κάθε μορφή διχοτόμησης, συγκεκαλυμμένης ή μη. Αυτός είναι ο λόγος που απορρίπτουμε και τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία η οποία είναι εκ φύσεων διχοτομική. Για να υπάρξει   Διζωνική Ομοσπονδία όπου η κάθε κοινότητα εσαεί  θα κυβερνά ένα κρατίδιο, θα πρέπει είτε να περιοριστούν τα ανθρώπινα δικαιώματα της ελεύθερης εγκατάστασης και ιδιοκτησίας είτε να ακρωτηριαστούν οι δημοκρατικές ελευθερίες και τα πολιτικά δικαιώματα βάση κριτηρίων εθνικότητας. 

Σε μια προσπάθεια διαμόρφωσης κοινής πολιτικής αντίληψης, εισηγούμαστε όπως εγκαταλείψουμε τη συζήτηση περί της πολιτειακής δομής της λύσης και επικεντρωθούμε στον καθορισμό του στρατηγικού μας στόχου και των τελικών στόχων που θέλουμε να υπηρετεί η λύση. 

Στρατηγικός μας στόχος δεν μπορεί να είναι άλλος από την απελευθέρωση, τον τερματισμό της κατοχής και της διχοτόμησης, την αποκατάσταση της εδαφικής ακεραιότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για όλους τους νόμιμους πολίτες του Κράτους και την απόσυρση όλων των ξένων στρατευμάτων και των εποίκων.

Τελικοί  στόχοι είναι αυτοί που πρέπει να διασφαλίσουμε ότι πρέπει να επιτευχθούν μέσα από τη λύση, όποια και αν είναι η μορφή της λύσης. Τέτοιοι στόχοι είναι:  η διασφάλιση της επιβίωσης του Κυπριακού Ελληνισμού, η εξυπηρέτηση των συμφερόντων των νόμιμων πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων και καμιάς τρίτης χώρας. Είναι ακόμη η διασφάλιση

 

της λειτουργικότητας και αποτελεσματικότητας του Κράτους για να μπορεί εντός της Ε.Ε να προασπίζεται τα Κυπριακά συμφέροντα. 

Αυτό που απομένει είναι να καθοριστούν οι πρόνοιες της λύσης που διασφαλίζουν τους τελικούς στόχους.

Όσο σημαντική είναι η επίτευξη λύσης άλλο τόσο, αν όχι σημαντικότερο, είναι η επόμενη ημέρα της λύσης να οδηγεί σε μια ελεύθερη πατρίδα, σε συνθήκες ασφάλειας και δημοκρατίας. Και αυτό εξαρτάται όχι από τη λύση αλλά από το περιεχόμενο της λύσης.

Αναφορικά με το δεύτερο ζήτημα, αυτό  της στρατηγικής που θα μας επιτρέψει να πετύχουμε το στρατηγικό μας στόχο, είναι σημαντικό να διαμορφώσουμε ένα ψηλό βαθμό συναντίληψης μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων επί κάποιων διαπιστώσεων.

Αυτές οι διαπιστώσεις είναι:

  1. 1.     Η ακολουθούμενη πολιτική των τελευταίων 40 χρόνων δεν έφερε το ποθητό αποτέλεσμα.
  2. 2.     Η μη λύση του Κυπριακού οφείλεται αποκλειστικά στην Τουρκική αδιαλλαξία.
  3. 3.     Συνέχιση της υφιστάμενης πολιτικής με δεδομένη την τουρκική αδιαλλαξία είτε θα διαιωνίσει τη διχοτόμηση είτε θα οδηγήσει σε λύση τουρκικών προδιαγραφών.
  4. 4.     Για να ανοίξει ο δρόμος της λύσης θα πρέπει να καμφθεί η τουρκική αδιαλλαξία, Άρα θα πρέπει να διαμορφώσουμε μια στρατηγική ικανή  να κάμψει την τουρκική αδιαλλαξία.

Τα κράτη αλλάζουν πολιτική όταν:

  1. 1.     Η πολιτική και στρατηγική που ακολουθούν δεν φέρνουν τα ποθητά αποτελέσματα.
  2. 2.     Αλλάζουν τα διεθνή και άλλα δεδομένα που επηρεάζουν τη στρατηγική.

 

3. Η ακολουθούμενη πολιτική, θέτει σε κίνδυνο άλλους στρατηγικούς στόχους της χώρας.

Είναι λοιπόν αυτονόητο ότι αφού η πολιτική μας δεν έφερε τα ποθητά αποτελέσματα και αφού από το 1974 μέχρι σήμερα τα πάντα στον πλανήτη έχουν αλλάξει, θα πρέπει να αλλάξει και η Κύπρος τη στρατηγικής της. Όσο αφορά την Τουρκία, για να αλλάξει πολιτική έναντι της Κύπρου θα πρέπει να καταστήσουμε ασύμφορη της συνέχιση της κατοχής, με τη δημιουργία κόστους σε άλλους στρατηγικούς στόχους της Άγκυράς.

Πιο αναλυτικά ως προς τη φιλοσοφία, τους άξονες αυτής της στρατηγικής, τις ενέργειες και τα εργαλεία που θα αξιοποιηθούν, θα καταθέσουμε συγκεκριμένη 60σέλιδη εισήγηση στην επικείμενη συνεδρία του Εθνικού Συμβουλίου.