Ομιλία του Προέδρου του ΔΗΣΥ, Αβέρωφ Νεοφύτου, στην εκδήλωση του ιδρύματος Λυσσαρίδη

Γιατρέ, ένα είναι το δεδομένο και το σίγουρο πως απόψε όλοι οι παρευρισκόμενοι συμφωνούν σε κάτι. Το σεβασμό στο πρόσωπό σου, αλλά και όλοι συμφωνούν για το ήθος που σε διέκρινε όλες αυτές τις δεκαετίες που παρά το ότι ήσουν πάντα μια διαφορετική αλλά ξεκάθαρη θέση σε πολλά ζητήματα ποτέ δεν μπήκες σε προσωπικές επιθέσεις και τρέφεις το σεβασμό της ολότητας του πολιτικού κόσμου

 

Ευχαριστούμε για την πρόσκληση και να συγχαρούμε το Ίδρυμα Λυσσαρίδη και να ευχηθούμε κάθε επιτυχία.

 

Τέθηκε το ερώτημα:

Να επαναπροσδιορίσουμε  τη πολιτική μας στο κυπριακό;

 

Πριν απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα ας κάνουμε μια ενδοσκόπηση.

Το κυπριακό δεν λύθηκε μέχρι σήμερα γιατί έχουμε διαφορές αναμεταξύ μας;  Γιατί με όσα λέχθηκαν μπορεί κάποιος να εξάξει το συμπέρασμα ότι φταίει η ρεαλιστική σχολή σκέψης;   Μα, την Κύπρο δεν την κυβέρνησαν και οι δυο σχολές που επικρατούσαν στο Κυπριακό εδώ και δεκαετίες;  και η ρεαλιστική σχολή και η διεκδικητική σχολή.

 

 

Αποτέλεσμα; Βρισκόμαστε σήμερα στο 2015 και θα συμφωνήσω,

έχουμε μια αρνητικότατη έκθεση του ΓΓ για την ανανέωση της, έχουμε μια αρνητική έκθεση για τη πρόοδο της Τουρκίας για τις διαπραγματεύσεις της

 

Αλλά έχουμε και άλλες πραγματικότητες.

 

Η διαχρονική απόρριψη κάποιων σχεδίων έφερνε το καλύτερο ή το χειρότερο;

 

Αλλά και κάποιες πραγματικότητες στην Κύπρο.

 

Η διέλευση του χρόνου καλυτερεύει τα πράγματα ή βαθαίνει το διαχωρισμό επί εδάφους και πολύ πιθανόν και στις συνειδήσεις του λαού μας;

 

Διάβαζα μια στατιστική πριν μερικές μέρες που εμένα με ανησύχησε.

Το 75% των προσφύγων το 1974 ή ήταν αγέννητοι ή ήταν σε ηλικία κάτω των 15 χρόνων.

 

Ο καθένας από εμάς ας κάνει τις δικές του σκέψεις και ας βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. 

 

Είναι η Διζωνική Δικοινοτική ομοσπονδία το ευκταίο, αυτό που επιθυμεί ο κυπριακός λαός, ο κυπριακός ελληνισμός; Συμφωνώ μαζί σας.  Δεν ήταν μια μορφή λύσης που χαροποιούσε τον κυπριακό ελληνισμό  αλλά  κρίθηκε από τον ιστορικό ηγέτη αυτού του τόπου, τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο ως το εφικτό, διαφωνούντος και ο μόνος που δικαιούται να λέει και σήμερα, είναι ο γιατρός ο Λυσσαρίδης, αν θέλουμε να λέμε τις πραγματικότητες.

 

Ακούεται πως η δικοινοτικότητα του χαρακτήρα της λύσης   δεν συμβαδίζει με τα ανθρώπινα  δικαιώματα και τις ευρωπαϊκές αρχές. Ναι είναι μια σωστή θέση. Μήπως όμως το 1960, με την εγκαθίδρυση  της Κ.Δ., το σύνταγμα του 60 δεν ήταν δικοινοτικό;

 

Δηλαδή δεν καθόριζε την ποσοστιαία παρουσία των τουρκοκυπριων; δεν παραβίαζε την αρχή ένας άνθρωπος και μία ψήφος;  Άρα πρέπει  κάποιες πραγματικότητες τις οποίες οι ίδιοι μας συμφωνήσαμε αλλά και που και μια άλλη μια πραγματικότητα του συντάγματος του 1960 και την ΚΔ και ας κάνουμε όλοι την αυτοκριτική μας, το ενιαίο κράτος που σήμερα επικαλούμαστε η συντριπτική πλειοψηφία δεν το αγάπησε, ούτε και τη σημαία της ΚΔ.   Θυμηθήκαμε την αξία της ΚΔ το 2004 όταν για δεκαετίες οι πλείστοι την πολεμούσαμε, και ουδέποτε την εκτιμήσαμε.

 

Μιλήσαμε και λέχθηκε, για τη μεγάλη επιτυχία της ένταξης της Κύπρου στην Ενωμένη Ευρώπη.

 

Θέτω το ερώτημα, και δεν είναι ρητορικό.

 

Αν εκείνη τη δεκαετία η πολιτική μας ήταν η πολιτική της πρόταξης και όχι του διαλόγου θα πετυχαίναμε αυτή την ιστορική επιτυχία;

 

Αγαπητοί, το 2015, για πρώτη φορά, το κυπριακό δεν είναι μόνο ένα πρόβλημα εισβολής και κατοχής, ένα πρόβλημα μεταξύ των δύο κοινοτήτων.  Είναι ένα περιφερειακό πρόβλημα που απασχολεί όχι μόνο τη γειτονιά μας αλλά και ευρύτερα γεωστρατηγικά συμφέροντα.  Επίκαιρη και η θέση, η διαχρονική, του γιατρού.  Πρέπει να εκμεταλλευόμαστε τα εμπλεκόμενα συμφέροντα σε  συγκεκριμένες  χρονικές συγκυρίες.

 

Και πως  είναι τα πράγματα στην περιοχή μας;

 

Μια περιοχή που παρά τα διάφορα απολυταρχικά  καθεστώτα  την διέκρινε η σταθερότητα  πριν αρκετά χρόνια.  Μια σταθερή χώρα η Αίγυπτος, η Συρία, η Λιβύη.  Οι σχέσεις μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας άριστες, και σήμερα, πέρα από την αστάθεια στη Συρία, τη Λιβύη τον κίνδυνο του ΙΚ, τις τεταμένες σχέσεις μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας.

 

Παράλληλα η διεθνής ατζέντα έχει αλλάξει.  Η τρομοκρατία στο επίκεντρο, θρησκευτικός φανατισμός, η ενεργειακή ασφάλεια είναι από τα ζητήματα που είναι στις προτεραιότητες της διεθνής κοινότητας.

 

.

Είπα και θα το επαναλάβω. 

 

Στη διεθνή σκηνή δεν υπάρχουν φίλοι. Ούτε και στρατηγικοί εταίροι.

Υπάρχουν ωμά συμφέροντα και πρέπει να βρούμε τον τρόπο πως αυτά τα ωμά διεθνή συμφέροντα μπορούν να έχουν ένα κοινό παρανομαστή με το συμφέρον του τόπου για την επιβίωση του κυπριακού ελληνισμού σε αυτή τη γειτονιά. 

 

Το θεωρώ πως είναι προς όφελος, σήμερα, διεθνών συμφερόντων  μια ενωμένη Κύπρος, μια δημοκρατική Κύπρος σε μια περιοχής αστάθειας, μια Κύπρο πυλώνα, σταθερότητας στη γύρω περιοχή μια Κύπρο που μπορεί να συμβάλει στη ασφάλεια της περιοχής και της Ευρώπης.

 

Και υπάρχουν και κάποια άλλα ζητήματα.

Συμφέρει σήμερα στο Ισραήλ, μια Κύπρος υπό Τουρκική επικυριαρχία;

Συμφέρει  στην Ευρώπη μια Κύπρος στη σημερινή της κατάσταση που δεν δίνει τη δυνατότητα στο να συμβάλει  όσο θα μπορούσε η Κύπρος αλλά και τα κοιτάσματα  στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής Μεσογείου  στην ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης;

 

Ένα άλλο θέμα που πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε.  Οι ξένοι πράγματι ενδιαφέρονται για τη λύση του Κυπριακού, με μια διαφορά.  Δεν τους ενδιαφέρει η ποιότητα της λύσης ή ποια λύση θα έχει η Κύπρος.

 

Και είναι εδώ που όλοι στην Κύπρο να βρούμε τον τρόπο να συνεργαστούμε για την ποιότητα  και το περιεχόμενο της λύσης διότι είμαστε εμείς οι κύπριοι που θα ζήσουμε σε αυτό το περιεχόμενο της λύσης.

 

Θέλω να κλείσω λέγοντας πως μεγάλα οράματα δεν χωράνε σε μοιρασμένες πατρίδες  και εάν δεν βρούμε κοινή συνισταμένη αναμεταξύ μας μετά από δεκαετίες της ύπαρξης του κυπριακού προβλήματος και παρά το ότι δεν βρέθηκε λύση μέχρι σήμερα λόγω της Τουρκικής αδιαλλαξίας πρέπει να διερωτηθούμε αν μεταξύ μας δεν βρούμε τη κοινή συνισταμένη πως θα μπορέσουμε, και αν ακόμα καμφθεί η τουρκική αδιαλλαξία, να βρούμε μια λύση που θα διασφαλίζει το μέλλον των παιδιών μας.